8 Mayıs 2008 Perşembe

vefa

Vefa duygusu sadece insanlara mahsus değildir. Canlı-cansız tüm mevcudat kendi yasası çerçevesinde vefa duygusuna sahiptir. Oturduğumuz sandalyenin o şekilde durması, güneşin ışık saçması, elma ağacının meyve vermesi, taşın sert olması, kuşun uçması hep vefa ürünüdür. Ezelde onlara öyle emir buyrulmuş, onlar da emre itaat etmeye devam ediyor.

İnsana gelince, 'Hazreti İnsan', tüm yaratılanlar içinden seçilip irade ile takviye edilen bir varlıktır. İradenin imtihanı ise ahde vefadır. "Ene Rabbukumül A'lâ" hitabına "bela" diye cevap verdikten sonra vefasızlık göstermek ne büyük gaflettir. En büyük vefasızlık 'En Büyük' olana yapılan vefasızlıktır. Zincirin halkalarını yerleştirirken birinciden başlamak lazım. Sadakatte örnek alınacak o kadar çok "şey" var ki etrafta. Yeter ki gören göze, duyan kulağa ve akleden kalbe sahip olunsun. Çok değil onlardan birkaçı vefasız davransa insan evden dışarı çıkamaz olur; hatta ev başına yıkılır. İnsandan istenen sadece "hatırlamak" tır. İradeyi kullanmak ve kulluğunu idrak etmek. O kadar. Kuş olup uçmamız, balık olup yüzmemiz istenmiyor bizden. Sadece hatırlamak, o ilk sözü hatırlamak. 'Evet Sen bizim Rabbimizsin' deyip de vefasız çıkmak ne kötü bir durum. En Büyük'e karşı vefasız olan diğerlerine karşı hayda hayda vefasız olur. Velev ki diğerlerine vefakar olsa ne çıkar ki? Vefa gösterdiği şeyin Sahibi'ne vefasız olmak!.. İşte bu felaketin başladığı nokta olsa gerektir, vesselam...

Hiç yorum yok: