31 Temmuz 2009 Cuma

cuma

Cuma namazına gitme konusunda son yıllarda belirgin bir şekilde artış var desem yanılmış olmam. Bu sevindirici bir durum. İnsanlar hiç değilse haftada bir anlını aslına değdirip Mabuduna secde ediyor. İnşaallah aynı ivme vakit namazları için de geçerli olur. Türkiye'deki cuma cemaati kendine has bir mahiyet almaya başladı kısacası. Toplumun tüm kesimlerinden insanları bulabilirsiniz cuma namazında. Dış görünüşleri ile tam bir yelpaze. İçlerini Allah bilir. Bu durumu kürsüye çıkıp vaaz veren hocaefendiler de görüyorlar ki hitabet şekillerini değiştirmeye başladılar son zamanda. Bu durumdan son derece rahatsızım. Geleneksel hitabet üslubu terkedilmeye başlandı. Şimdiki, modern zamanların dikte ettiği pragmatik bir üslup. (doğruları tenzih ederim) Sanki bir ürün tanıtan veya uzmanı olduğu konuda "sunu" yapan bir profesyonel var karşımızda. Sesini bir yükseltiyor, bir alçaltıyor, ifrat ve tefrite düşen örnekler vermekten kaçınmıyor. Direk anlatım yerine döndürüyor, dolaştırıyor, ağzında sakız gibi çiğniyor da çiğniyor. Ne oluyoruz yahu? Bu eğitim yöntemi gençlerimizi ne hale getirdi görmüyor musunuz? Sıra cami cemaatine mi geldi? Bırakalım şov yapmayı. İrfani geleneğimizde böyle bir yol olsaydı vaaz verdiğiniz kürsü o kadar dar olurmuydu hiç? Ne o el kol hareketleri. Dikkat et hocam paat diye düşüverirsin bir gün Allah muhafaza. Demedi deme... Vesselam.

Hiç yorum yok: